فطرت را مىكشتند و آزادگان را به بردگى و بندگى مىبردند ، راه خود را به سوى خير و سعادت بسته بودند و از كرامت و فضيلت و شرف به طور يكپارچه گريخته بودند . به فرمودهء قرآن : انسان‌ها در عصر بعثت لب پرتگاه جهنّم بودند . وَكُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النّارِ » « 1 » و بر لب گودالى از آتش بوديد . در چنين عصر و زمانى و براى تمام ازمنه و اعصار محمّد صلى الله عليه و آله به عنوان رحمت حق ، جهت نجات انسان از هر آنچه كه در شأن او بود به رسالت انتخاب شد و مسئوليّت نجات فرزندان آدم را تا قيامت به عهده گرفت و درِ سعادت دارَينْ و خير دنيا و آخرت را به روى جهانيان باز كرد : فَإنّى قَدْ جِئْتُكُمْ بِخَيْرِ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ . « 2 » مسلماً من براى خير دنيا و آخرت شما آمده‌ام . جملهء زيبا و پر معناى بالا را بارها در مكّه به مردم تذكّر داد و با آن بيان شيوا ، هدف و مقصد رسالت و بعثت خود را بيان كرد . لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ » « 3 » يقيناً خدا بر مؤمنان منّت نهاد كه در ميان آنان پيامبرى از خودشان برانگيخت كه آيات او را بر آنان مىخواند و [ از آلودگىهاى فكرى و روحى ] پاكشان

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 103 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 18 / 192 ، باب 1 ، ذيل حديث 27 ؛ الأمالى ، شيخ طوسى : 583 ، حديث 1206 . ( 3 ) - آل عمران ( 3 ) : 164 .